Leden van de vereniging kunnen deelnemen aan allerlei vormen van verwerking van hun 'oorlogsverleden' of dat van hun ouders. Zo kunnen zij deelnemen aan regionale lotgenotencontacten, zij kunnen als gastspreker hun verhaal kwijt op scholen en aan bijvoorbeeld hulpverlenende instanties, zij kunnen als vrijwilliger anderen begeleiden of activiteiten helpen organiseren.

Ook kunnen leden samen naar herdenkingen gaan en reünies, of bloemen leggen bij een monument. Of hun ervaringen verwerken door het schrijven van artikeltjes of gedichten of door andere creatieve uitingen voor het Contactorgaan van de vereniging.

Wie ernstig in de problemen zit, kan via het secretariaat worden doorverwezen naar de officiële hulpverlening.
Verder verwijst de vereniging belangstellenden door naar landelijke gespreksgroepen. Gebleken is dat dit contact met lotgenoten verhelderend, helpend en helend kan werken en een begin kan zijn van verwerking. Het doel van een gespreksgroep (en van alle bovengenoemde vormen van verwerking) is met elkaar inzicht te krijgen in de eigen situatie, daar woorden voor te vinden.

Vanuit een eventuele schaduw tevoorschijn te komen en ruimte te vragen voor het eigen verhaal, waarbij ieders verhaal gelijke waarde heeft. Hieronder volgen fragmenten van reacties van leden van de KvV op de verwerking van hun eigen levensverhaal via, in dit geval, een gespreksgroep.

Deelneemster H.B. geboren juli 1948:

... terugkijkend een onmisbare schakel in mijn ontwikkeling

... voor het éérst een verbijsterende sensatie van erkenning en herkenning ten aanzien van een wezenlijk, maar eigenlijk verborgen deel van mijn leven. Nog steeds kan ik die verbijsterende ervaring, die tegelijk pijn èn opluchting inhield, niet goed onder woorden brengen

... hoewel ik naoorlogs ben: mijn eigen leed mocht er zijn! Eigenlijk tot mijn verbazing moest ik huilen om mijn eigen zeer, toen we het hadden over herdenken. Tot dan toe stond herdenken in het kader van mijn vaders leed

... ... ik bleek dus niet het enige "buitenbeentje" te zijn. Er waren er meer zoals ik. Heerlijk!

... ik heb er zo ontzettend veel geleerd, zo veel opgedaan. Een enorme stimulans om door te gaan! Sinds de gespreksgroep spreek ik over mijn leven als over een ontdekkingsreis ...

Deelnemer K.R. geboren mei 1944:

...Je kwam als onzekere eenling naar de gespreksgroep. Met je eigen verhaal, waarvan je niet wist wat je ervan zou vertellen. Maar al pratend bleken veel verhalen, hoe verschillend ook van inhoud en aard, heel erg samen te smelten. Herkenning en erkenning waren de kapstok. Je leerde van en met elkaar; soms ging dat vanzelf, soms kostte het (in)spanning. Gaandeweg voelde je je steeds meer groepslid worden. En de laatste (afscheids)bijeenkomst bleek haast nog moeilijker dan die onzekere eerste bijeenkomst.